Impressie van een schrijfsessie

Als ik een 360-foto maak bij de poolbar – in m’n ooghoek een protserig artsenduo van de andere conferentie – maken zij tiltbewegingen over mijn rondige jurkje en vragen zich zichtbaar glimmend af hoeveel shots we verder zullen zijn, voor de eerste ijsgebroken gein.

Waar ik dus echt geen trek in heb. En bovendien volop genoeg aan mezelf – plus de Champions League op de what’s app.

*

De nacht ervoor hadden we met een los-vaste groep joelend in het zand gestaan.
Gelegenheidsvrienden met galapakkies aan.

Schoenen, (heren sokken) en dames pumps in de hand,
nog niet genoeg gehad, richting donker strand.

De hoosbui was over en bliksem die voorbij ging maar die ons nog even herinnerde aan de dreiging.
Flitsen ter even oriëntatie in het donker, onwerkelijk elkaar een seconde in vol daglicht en fluorwitte branding zien staan – deed iemand nou de tl’s al aan? – en nog wat verre, rommelende donder.

*

Een van de artsen kwam vragen ‘mag ik aanschuiven’, nee, zo vroeg hij dat niet, hij zei ‘is deze stoel nog vrij?’ dus ik zei, ja hoor, ‘neem maar mee!’
Zo schreef ik Zee (– hoe ben ik hier beland / ik volgde een uitgestoken hand / …)

O, verhaal
in verbeelding
nog vogelvrij

Pas in woorden gevangen
wordt het van mij

Zie je?
Muziek
als honing
over het beeld

Een zoet visioen
gedrenkt in wijn

met bonzend hoofd
en kloppende vingertoppen

Schrijf ik wat ooit
geschiedenis zal zijn

*
…en nog wel meer
maar

veel meer
was er niet op handen
dan dat deze dag weer
in zonnebaden verzandde.