Groupie met een knipoog

‘Can you get any closer to James Bond?’ de retorische vraag bij tientallen schokkerige filmpjes van Daniel Craig van achter de dranghekken, bij de première van Quantum of Solace in Valencia.
Nou, misschien!

Ook mijn filmpje werd een waardig youtube-exemplaar. Maar wél eentje met chocoladesaus: Ik heb een blik opgevangen van Daniel Craig, we hadden oogcontact!

Dicht bij James Bond komen kan natuurlijk niet. Die dranghekken maken pijnlijk duidelijk aan welke kant van de wereld jij staat. Niet aan de kant van de rode loper, de witte boorden, de kogelvrije vesten, de peperdure boxershorts en die next generation Cayennes. Jouw plek is aan de kant van de labello, de bodywarmer, de gehuurde scooter, de gescheurde plattegrond van Valencia en… de HD camera.

Wat bezielt je toch, vragen ze. Wat is er nou zó gaaf aan om als een fanatieke groupie te proberen meer dan een glimp op te vangen van een man die zelf nota bene alleen James Bond mag spélen? Wat is er nou zó aantrekkelijk aan een pezige veertiger met het bescheten glimlachje van z’n eigen première? Ik zeg, oh, je bedoelt mooi opgedroogd, een pláátje, als gegoten in een maatpak? En ongetwíjfeld draagt hij boxershorts.

Wat bezielt je. Lekker meedoen met de Spaanse kids die ‘guapo’ roepen en op elkaar klimmen om Daniel Craig te kunnen zien. Is het soms om tegen je vrienden te kunnen zeggen dat je hem aangekeken hebt?
Ook.

Het is de fractie van een seconde dat het dranghek niet bestaat. Dat jouw schamele leven dat van een filmster kruist. Het is de sensatie van de gedachte dat het eigenlijk een geweldige prestatie is om jouw blik en die van hem op één moment, op één plek, binnen anderhalve meter, samen te brengen in één dimensie. En het geinige besef dat dit geheel jouw verdienste is, whatso-evah.

Dit bezielt mij: het steekproefgewijs doorbreken van een schijnbaar dimensieverschil. Groupie met een knipoog. En… een pezige veertiger die het leven lijkt te leiden van James Bond? Pure chocola voor mijn verbeelding.