Vijf sokken

Ik heb nog sokken van je. Vijf verschillende. Ze kwamen boven tijdens het opdoeken van dit huishouden. Alwaar ze lang op de bodem van de wasmand hebben gelegen en nog langer achterin de la. Ik bewaarde ze, om ze je terug te geven. Net of ik door het herenigen van een paar sokken alles nog een beetje heel zou kunnen maken.

Maar jij, jij had de jouwe allang weggegooid. Zonder omhaal weggegooid, nadat ze als vijf eenlingen uit de was waren komen zetten.
‘Oh, dus je hoeft ze niet meer terug?’
Nee; ik had het ook kunnen weten. ‘Verhuizen is de gelegenheid bij uitstek om eens flink op te ruimen!’

Maar op tafel liggen nu onze fotoalbums klaar. Om nog éen keer in te kijken, voordat ik ze toch weer bewaar. Zeker nog tien jaar.

Ontelbare momenten gingen de boeken in. Naast foto’s zijn er ook festivalbandjes, vliegtickets, bierviltjes, grasjes, bloemen, blaadjes, schelpen, buitenlandse sigarettenpakken. Geen herinnering te dik om in te plakken. …Als we toen hadden geweten wat voor gelegenheid het precies zou zijn, dat wij ze pas weer -nog één keer- zouden bekijken.

Daar, twee kaartjes voor Black Swan. Ze vertellen nu hoe we na de film, nog stil, gearmd onder de Erasmushals doorliepen in de mist. Daarnaast is een memo-tapeje geplakt, met daarop onze stemmen. Dit album zal ze meenemen in zijn kist.

Erasmusbrug na het zien van de film Black Swan in Lantarenvenster.
Erasmusbrug na het zien van de film Black Swan in Lantarenvenster.


En kijk, dat was die reis over zee. Jij sprak de taal voor geen meter, maar – verbaasd was ik niet – ze verstonden jou beter. En daar, de bandjes van de dikste Cohiba’s, die jij voor ons afdong in het semi-Spaans, onverschrokken.

Dit plakboek bleef verder leeg.
…Nu weet ik waarom ik ze echt bewaarde –
jouw sokken.

Sokken
Vijf sokken.