Zondag Valentijnsdag

Die zaterdag maakte ik mij geen zorgen
om de post van morgen.

Want alle jaren dat ik zijn Post ontvangen mocht
heeft hij hoogstpersoonlijk m’n brievenbus bezocht.

Een niet te missen
kast van een huis
en hem niet eens betrapt,
want ik was niet thuis.

Zo zit hij mij en ik mijn neus
achterna
Had hij zich slimmer opgesteld,
liep ik zo tegen ‘m aan!

Maar ontluistering is een te groot gevaar,
dus zo spelen we ieder jaar
liever een beetje met elkaar.

Zijn geinig geknutsel
boeit me niet
biedt slechts ijle verlichting
voor m’n verdriet.

Hij weet dus waar het woont,
m’n huis –
als een kast,
maar waar ik dus niet was.

Mijn verdriet
heeft ook nooit
in een kast
gepast.

*