Camera takeover

Je loopt er eigenlijk rond tussen de kunstenaars. Mensen die van de werkelijkheid een nieuw beeld weten te scheppen. Met hun mobieltje. In de Kunsthal. Waarom toch?

'Haha, lijkt net of opa in die hal zit!'
‘Haha, lijkt net of opa in die hal zit!’

Als oma in de roze trui haar foto’s van het dagje uit ’s avonds aan de kinderen laat zien, kijkt kleindochter nieuwsgierig mee en zegt: ‘Haha, het lijkt net of opa zelf in die hal zit!’ Oma zegt, ha, ja, ‘kijk nou Pep, dat had ik zelf nog niet eens gezien..!’ En het meisje glundert. Wat heeft zij toch een creatieve kijk op de wereld.

Kunstenaars die een nieuw beeld scheppen?
Mm. Kunstenaars die een nieuw beeld scheppen?

Een tentoonstelling over hyperrealisme in de Kunsthal in Rotterdam. Bijna iedereen loopt er blijmoedig rond met zijn apparaatje in de aanslag. Overal om mij heen worden mobiele foto’s gemaakt van de schilderijen. Waar je eerst nog schouder aan schouder voor een schilderij kon staan, sta je nu algauw wang-tegen-elleboog met je buurman, die schilderijfoto’s aan het maken is: frontaal, liefst nog precies binnen de rand gekaderd. Alsof hij er zelf bij was. Alsof hij er zelf stond, daar, op die plek, in plaats van de schilder.

Voor wie?
Leuk, zo’n foto. Maar voor wie? Voor het kleinkind met de creatieve blik? Voor vrienden op Facebook? Voor zichzelf? Dat laatste kan het nauwelijks zijn. Degene die deze foto’s ‘gewoon voor zichzelf’ maakt, weet toch maar al te goed waar hij stond toen de foto gemaakt werd. Geen lol aan! Het kleinkind dat de getoonde foto bekijkt, ziet -helaas- niets vreemds, juist omdat het in dit geval zo’n buitengewoon realistisch plaatje is. En voor wie zouden de likes bedoeld zijn? Voor de verdienstelijke fotografie van de museumbezoeker? …Zo’n frontaal kiekje, daar is ook #zonderfilter geen kunst aan. En dat de gebouwen in de verte nog steeds hyperscherp zijn, is toe te schrijven aan de kunstenaar.

Waarom toch zo’n éen-op-éen-foto maken van een schilderij? Voor het later kunnen ‘herbeleven van het moment’? Het moment van verstild voor een schilderij staan kijken, alleen, met jezelf en het rumoer om je heen dat voor even naar het tweede plan drijft. Is dat moment niet goed genoeg?

Wat, als…
Wat, als ik door die perfect symmetrische hal loop. Wat als ik er schreeuw. Wat als ik er een kopje koffie uit mijn handen laat vallen. Of een stuiterbal in het trappenhuis, per ongeluk. Wat, als iemand vertelt dat dit beeld is opgebouwd uit oneindig veel sjablonen die gemaakt waren van allemaal digitaal gereproduceerde vlakjes, die éen voor éen werden aangebracht en ingekleurd met een spuitbus?

Méér denken: ‘wat als ..?’ Wat, als de realiteit is – en ook heel anders is, op dezelfde plaats en tegelijkertijd? Méér van die denkpuntjes invullen.

Kies je beeld, kruip door het luikje op de 7½-de verdieping en hack het point of view als een camera takeover. Kies: géén foto maken van een schilderij, maar gewoon van de ander. Desnoods eentje, waarbij het nét lijkt alsof puntje, puntje, puntje.