Oude tas

Met mijn goede slaap en bijzonder heldere dromen met hapklare dialogen, tel ik twee van mijn zegeningen. En is het soms net of mijn onderbewuste me ergens voor klaar wil stomen.
 
Zo droomde ik over samenwerken met een redacteur. Ze zat tegenover me aan tafel en begon op zakelijk toon het begin van mijn manuscript voor te lezen. Meer gevleid dan verbaasd was ik, dat zij een hele pagina met de hand op een blaadje had overgeschreven.
 
‘”In beweging gekomen om van huis te gaan pakte hij zijn tas.”‘ 
Jeej, we waren begonnen! 
  ‘Tas?’ onderbrak ze haar lezen prompt. 
Daar zul je het hebben, dacht ik.
  ‘Wat voor tas was het?’
  ‘Hoe bedoel je,’ vroeg ik.
  ‘Wat voor tas wás het?” verduidelijkte zij haar vraag.
‘Hoezo, wat voor tas was het,’ zei ik. Was ze soms uit op een geschikt bijvoeglijk naamwoord…?
  ‘Gewoon, zei ik. Zíjn tas, die hij elke ochtend meeneemt naar beneden.”
De redacteur keek me aan met beteuterde reserve. Ik begon te vermoeden dat ik een beetje mee zou moeten werken als ik wilde dat het nog iets werd.

  ‘Een oude, zei ik. Het was een oude tas. Een aktetas, die ooit een soort van chique geweest was.’ Míj was het zo klaar als een klontje. En ik dacht, als het dan nu de bedoeling is dat ik elke zin op deze manier moet kunnen beschrijven: maak dan je borst maar nat.*
  (*De tekst die hierna kwam in de droom, moest hier helaas worden geschrapt.)

Zo kan een droom je dus allerlei dingen laten zien. Dat ze je ’s nachts wakker kunnen maken voor de uitleg van maakt-niet-uit-welke zin, omdat je weet dat de zinnen stuk voor stuk op je ziel staan geprint. …En dat ik tóch nog maar even goed naar die tassen-kwestie in mijn script moet kijken, misschien.

**